Jeanne Herry’nin yönettiği “Another Day” filmi, Cannes Film Festivali’nde dikkatleri üzerine çekti. Filmde Adèle Exarchopoulos, derin ve incelikli bir performans sergiliyor. Alkol bağımlılığı dramasını zarif bir şekilde ele alan yapım, izleyicileri etkisi altına alıyor. Zamanın akışını ustaca işleyen film, detaylı gözlemlerle zenginleşiyor. Öğretici anlara sapsa bile nazik ve sürükleyici bir deneyim sunuyor.
Sinema tarihinde madde bağımlılığı ve iyileşme öykülerinin köklü bir yeri var. Billy Wilder’ın “The Lost Weekend” filminden Sandra Bullock’lu “28 Days”e kadar birçok yapım bu konuya değindi. Zorlu bir kişinin kendi çabalarıyla iyileşme yolculuğu, sinematik ve dokunaklı bir anlatım sunuyor. Nora Fingscheidt’in “The Outrun” filmi, iki yıl önce bu alt türün en iyilerinden biri olarak öne çıkmıştı. Alkolizmin yıkıcı kaosunu ve “bir gün bir gün” zihniyetinin dinginliğini göstermişti. Herry’nin 2026 Cannes Yarışma filmi “Another Day” daha sakin bir yapıda. Ancak yine de güçlü bir bağımlılık draması olarak dikkat çekiyor. Film dürüst, sabırlı ve öğretici yanları olsa da ustaca incelikli bir anlatıma sahip.
Adèle Exarchopoulos’un Derin Performansı ve Garance’ın Kırılgan Dünyası
Bu aralıklı eğitici hissin yanı sıra “Another Day”, alkolizmin insanı nasıl tuzağına düşürdüğünü anlatıyor. Hayatın sorunlarına karşı sahte bir rahatlama vaadiyle nasıl pençesini taktığını gösteriyor. Adèle Exarchopoulos, Garance adında yetenekli bir Parisli aktris rolünde büyüleyici bir performans sergiliyor. Saygın bir tiyatro topluluğunda yoğun bir tempoda çalışan Garance, bir yandan da seçmelerden seçmelere koşuyor. Ek gelir için etkileyici seslendirme çalışmaları da yapıyor.
Paris gibi pahalı bir şehirde ayakta kalmak yeterince zorlayıcı. Garance’ın serbest meslek engellerinin üzerine, ölümcül hasta kız kardeşi de ekleniyor. Romantik hayatı da pek yolunda gitmiyor. Herry, bizi Garance’ı en rahat hissettiği ortamda, sahnede ve kuliste tanıştırıyor. Sanatsal mekanlarda seyircilerle buluşuyor. Sanatını mükemmelleştirirken ve büyük çıkışını ararken, bir ayrılık ve sonlanan bir hamileliğin ardından içkiye sarılıyor. Bir kadeh beyaz şarap, bir şişe kırmızı şarap derken, zaman ve mekan gibi kavramlar üzerindeki kontrolünü yavaşça kaybediyor.
Fonksiyonel Alkolizm ve Gerçekliğin Yüzleşmesi
Herry’nin en başarılı kararlarından biri, Garance’ı başlangıçta “fonksiyonel bir alkolik” olarak tasvir etmesi. Bu gerçekçi ama yaygın olarak tartışılmayan bir durum. Birçok alkolik, hastalıkları sevdikleri tarafından fark edilmeden bu hali deneyimliyor. Alkol Garance’ı ilk ele geçirdiğinde, sadece o anlık bir dalgınlık gibi görünüyor. Bir süre işe zamanında gitmeyi başarıyor, faturalarını ödüyor. Hatta kırsalda yaşayan, nazik ve şefkatli bir sanatçı olan Pauline (Sara Giraudeau) ile sevgi dolu bir ilişki kuruyor.
Ancak çoğu zaman olduğu gibi, Garance sonunda kontrolü kaybetmeye başlıyor. Alkolün hayatında bir sorun olmadığını iddia ederek istediği zaman içkiyi bırakabileceğini savunuyor. Gerçeklik ise bambaşka bir tablo çiziyor. Randevularına ve verdiği sözlere sadık kalamıyor. İnsanlarla yaptığı tüm konuşmaları unutuyor. Sahne performansları sırasında kelimeleri geveliyor. Hayatını değiştirebilecek mesleki fırsatları tepiyor. Küçük çocuklarla oyunculuk hakkında konuşması gereken bir okul etkinliğinde, önceki geceden kalma dağınık kıyafetleri ve bulaşmış makyajıyla ayakta durmakta zorlanıyor. Herry, en az iki sahnede, Garance’ın alkol komasında cinsel saldırıya uğramış olabileceğini de ima ediyor. Bir otobüste uyanıyor. Yırtık file çoraplarının neden dizlerinin ortasına kadar inmiş olduğundan emin değil. Oraya nasıl geldiğini de bilmiyor.
Zamanın Ustaca İşlenişi ve Karakter Derinliği
Herry’nin yönetmenlik ustalığı özellikle “Another Day”in zamanın akışını ele alış biçiminde kendini gösteriyor. Sekiz yıllık bir sürece yayılan film, COVID dönemindeki karantina sürecini de kapsıyor. Herry’nin filmi akıcı bir şekilde ilerliyor. Sahneleri gereksiz yere hızlandırmıyor veya herhangi bir olaya uzun süre takılıp kalmıyor. (Film iki saat süresiyle biraz uzun gelse de bu, Garance’ın durumunun tekrarlayan doğasından kaynaklanıyor.) Herry, Garance’ın keyifle performans sergilediği ve seslendirme yaptığı dolu dolu sahneler sunuyor. Hayatındaki olayları katı bölümlere ayırarak zaman damgası koymaktan kaçınıyor.
Bunun yerine, seyircinin zekasına güveniyor. Makyaj ve prodüksiyon tasarımındaki detayları, kronolojik olarak anlattığı hikayenin işaretleri olarak kullanıyor. Pauline ve Garance’ın kararlı ilişkisine geniş ekran süresi ayırıyor. Editör Laurence Briaud sayesinde, bu kolay ve sürükleyici yapı, Garance’ın alkolizminin ilerlemesi sırasında yaşadığı her şeyin tek bir zaman diliminde gerçekleştiğini ustaca hissettiriyor. Kostüm tasarımcısı Ariane Daurat’a da övgüler yağdırmak gerekir. Exarchopoulos’un kıyafetleri, “Passages” filmindeki gardırobunun daha sade bir versiyonunu andırıyor. Marjinal siluetleri klasik günlük parçalarla harmanlıyor. Film hakkında daha fazla analiz için film eleştirileri platformu sitesini ziyaret edebilirsiniz.
Dramatik Son ve Kimi Eksiklikler
“Another Day” mutlaka bir ders vermek amacı gütmese de Garance’ın kontrolü ele geçirme biçimi biraz düzenli ve öğretici hissediliyor. Yardımsever, kararlı bir doktorla birlikte bu kararı alıyor. Pauline’i de aynı yola sürükleyebileceğinin farkında olan Garance, nihayetinde Pauline’e olan sevgisi nedeniyle kendini düzeltmeye karar veriyor. Bu tatlı bir detay: Kadınların birbirlerini özverili bir şekilde önceliklendirmesi ve birbirlerine bakmasının duygusal yankısını yaşamak tatmin edici.
Ancak, ayrılık notundaki rahatlatıcı çözüm biraz fazla şematik. Tıpkı bir okul sonrası özel programı gibi hissettiriyor. Filmin o ana kadar çok daha karmaşık bir yapı sunması göz önüne alındığında bu biraz hayal kırıklığı yaratıyor. Örneğin, savunmacı bir Garance ile tiyatro topluluğu arasındaki mükemmel müdahale sahnesi çok daha gerçekçiydi. Yine de “Another Day”, zorlu bir konuyu derin bir zarafetle ele alıyor. Bu türden sinematik işçilik, o kadar zahmetsiz ki neredeyse görünmez. Kolay kolay rastlanmayan bir durum.
Kimbiliyo Analizi: Bu Ne Anlama Geliyor?
Jeanne Herry’nin “Another Day” filmi, alkolizm gibi hassas ve karmaşık bir konuyu ele alış biçimiyle yalnızca bir drama olmanın ötesine geçiyor. Özellikle Adèle Exarchopoulos’un canlandırdığı Garance karakteri, günümüz toplumunda giderek artan bir sorun olan “fonksiyonel alkolizmi” beyaz perdeye taşıyarak önemli bir tartışma başlatıyor. Bu durum, bireyin sosyal ve mesleki yaşamını bir süre idame ettirebilmesi nedeniyle bağımlılığının uzun süre fark edilmemesine yol açıyor. Film, bu sessiz ilerleyişin kişisel yıkıma ve çevresindeki ilişkilerde yarattığı derin etkilere odaklanarak, izleyiciye empati kurma ve sorunla yüzleşme fırsatı sunuyor.
Filmin sonundaki “fazla düzenli” iyileşme süreci eleştirileri haklı olsa da, bunun arkasında yatan ticari kaygılar veya izleyiciye bir umut mesajı verme isteği göz ardı edilemez. Ancak asıl değer, Garance’ın mücadelesinin, zamanın akışının ustaca kullanımıyla sekiz yıla yayılması ve bu süreçteki psikolojik dönüşümün incelikle işlenmesi. “Another Day”, sadece bir hikaye anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda bağımlılıkla mücadele eden bireylerin ve onların yakınlarının yaşadığı görünmez acılara ışık tutuyor. Bu, sinemanın sosyal sorumluluk misyonunu yerine getiren ve toplumsal farkındalığı artıran değerli bir yapım olarak öne çıkıyor. Gelecekte benzer temalı filmlerin daha gerçekçi ve belki de daha az “kapanış odaklı” yaklaşımlar sergilemesi beklenirken, Herry’nin bu eseri, konuya zarif ama güçlü bir giriş niteliğinde.
Daha fazla güncel Sinema haberleri için sitemizi takip edebilirsiniz.
