“Fallen Angels oyunu”, usta yazar Noël Coward’ın unutulmaya yüz tutmuş bir eserinin Broadway sahnesine 70 yıl sonraki dönüşüne işaret ediyor. Bu revival, Rose Byrne ve Kelli O’Hara gibi yetenekli isimlerin enerjik performanslarıyla dikkat çekiyor. İkilinin sahnedeki kimyası, esere yeni bir soluk getiriyor. Coward’ın ‘açık konuşun ve eşyalara çarpmayın’ şeklindeki oyunculuk tavsiyesinin aksine, Byrne ve O’Hara sahnenin tozunu attırıyor. İki güçlü martini ve bir şişe Dom Pérignon sonrası merdivenden kayıp düşüyorlar. Koltukların üzerinden yuvarlanıp kelimeleri birbirine karıştırıyorlar. Bu performans, oyunun sarhoşlukla zirveye çıktığı ana damgasını vuruyor.
“Fallen Angels Oyunu” Yıldızlarla Yeniden Canlandı
Kelli O’Hara ve Rose Byrne, “Fallen Angels oyunu” içinde unutulmaz bir bölüm sunuyor. Bu anlar, oyunun izleyiciler üzerindeki etkisini artırıyor. Oyun, Julia (O’Hara) ve Jane (Byrne) adlı iki üst sınıf arkadaşının hikayesini anlatıyor. Kocaları golf gezisindeyken eski sevgilileri Maurice’in (Mark Consuelos) Londra’ya geldiğini öğreniyorlar. Maurice ile yeniden bir araya gelme düşüncesi onları hem heyecanlandırıyor hem de tedirgin ediyor. İkili, bu duygusal karmaşayla başa çıkmak için kokteyller ve şampanya ile güç topluyor. Julia, Jane’i “Şampanya harika bir güçlendiricidir” sözleriyle rahatlatıyor. Jane ise Maurice’in “hala çekici ve göz alıcı” olup olmadığı konusunda endişeleniyor. İkili, Maurice’in gelişiyle adeta “dokuz pime çarpmış gibi” yıkılmaktan korkuyor.
Ancak içkilerin etkisi, beklenen sadakatsizliğe yol açmak yerine dostları birbirine düşürüyor. Akşam, sarhoş edici hakaretler ve suçlamalarla tam bir kaosa dönüşüyor. Byrne ve O’Hara, fiziksel komedide ustalıklarını sergiliyorlar. O’Hara, şampanya bardağını kadeh gibi kullanarak güldürüyor. Byrne, topuklularını çıkarıp sandalyesinden düşerken bile müthiş bir denge sağlıyor. İki oyuncu, başlarda farklı tonlarda oynasalar da müthiş bir uyum yakalıyorlar. O’Hara repliklerini balkona doğru fırlatırken, Byrne ikinci sırayı hedefliyor. Onların bu delice ve eşzamanlı halleri, ikinci perdenin ortasında tüm gösteriyi canlandırıyor. Oyuna daha önce eksik olan bir canlılık katıyorlar.
Köklü Bir Eserin Yeniden Yorumu ve Toplumsal Etkisi
Noël Coward, “Fallen Angels”ı 1925 yılında henüz 24 yaşındayken kaleme aldı. Eser, Fransız farsına İngiliz mizahı katma amacı taşıyordu. Döneminde kadın arzusunun ve sadakatsizliğin açıkça tasvir edilmesiyle skandal yaratmıştı. Hatta sansürlenmeyle karşı karşıya kalmıştı. Coward, eserin sahnelenmesi için bazı değişiklikler yapmak zorunda kaldı. Maurice’in Julia ile Pisa’da, Jane ile Venedik ve Floransa’da yaşadığı ilişkiler açıkça konuşuluyordu. Playbill gibi tiyatro otoritelerine göre bu durum büyük yankı uyandırmıştı. Ancak günümüzün “Sex and the City” veya “Booksmart” gibi yapımlarından sonra oyun oldukça uysal kalıyor. Coward, 1958’deki revizyonda bu “yaramaz” kısımları geri eklese de, oyun tam bir yeniden yazıma ihtiyaç duyuyor. Sadece cilalama yeterli gelmiyor. Eserde Coward’ın imza parıltısını taşıyan bazı replikler bulunuyor. “Ebeveynliğin en kötü kısmının çocuklar olduğunu duydum” gibi örnekler dikkat çekiyor. Ancak bazı kısımlar, yazarın henüz kendi sesini bulmaya çalıştığı gençlik dönemini yansıtıyor. Ana karakterler, cinsel arzularıyla tanımlanan basit figürler olarak kalıyor. Coward’ın “Private Lives” ve “Design for Living” gibi başyapıtlarındaki gibi derinlikli karakterler burada eksik. O eserlerdeki karakterlerin zarif esprilerinin ardında gizli bir hüzün ve incelik yatıyordu.
Sahne Tasarımı ve Yardımcı Oyuncuların Katkısı
Roundabout Tiyatro Şirketi’nin geçici yöneticisi Scott Ellis, “Fallen Angels”ı ustaca yönetiyor. Çarpık iletişimleri, yatak odası maceralarını ve sarhoş halleri “Jazz Çağı” komedisi tadında sahneye taşıyor. Ellis, O’Hara ve Byrne’ı her espriyi sonuna kadar işlemeye teşvik ediyor. Ancak yardımcı oyuncuların performansları üzerinde aynı başarıyı yakalayamıyor. Aasif Mandvi ve Christopher Fitzgerald, Jane ve Julia’nın habersiz kocaları olarak yeterince etkili olamıyorlar. Mark Consuelos ise Maurice karakterini Avrupai aksanıyla canlandırıyor. Ancak performansı daha çok gündüz kuşağı televizyon programlarına uygun düşüyor. Tracee Chimo ise geveze ve her şeyi bilen hizmetçi rolünde parlıyor. David Rockwell’in sahne tasarımı da göz dolduruyor. Şık Art Deco tarzındaki yemek ve oturma odası, olaylara stil sahibi bir fon oluşturuyor. Sahne üzerinde uçuşan avize, gösteriyi muzipçe bitiren bir görsel şaka olarak işlev görüyor.
Bir Dehanın Evrimi ve Eleştirel Bakış
Keşke bu vurucu kapanıştan önceki 90 dakika daha fazla kıvılcım saçsaydı. O’Hara ve Byrne, her gülüş için ellerinden geleni yapıyorlar. Ancak “Fallen Angels”ın Coward’ın daha zayıf eserlerinden biri olduğu gerçeğini göz ardı etmek mümkün değil. Oyun, yazarın yirmili yaşlarında bile dönüştürücü zekasını mükemmelleştirdiğini gösteriyor. Yine de Coward’ın mizah ve insanlık kimyasının diğer unsurları yaşla birlikte gelişti. Yirminci yüzyılın en büyük oyun yazarlarından biri olmasını sağlayan bu dehası, zamanla olgunlaştı.
Daha fazla güncel Teknoloji haberleri için sitemizi takip edebilirsiniz.
